Tuesday, April 30, 2013

വടക്കെ മലബാറിലെ ജനങ്ങൾക്ക് എന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ കിടക്കുന്ന നിറമുള്ള കാഴ്ചയും ഓർമ്മയുമാണ് തെയ്യങ്ങൾ. കുട്ടിക്കാലം മുതൽക്കെ തെയ്യങ്ങളോട് വല്ലാത്ത ആവേശമായിരുന്നു എനിക്ക്. ആ രൂപങ്ങളും നിറങ്ങളും എന്നിലെ കലാകാരനെ സ്വാധീനിച്ചിരിക്കാം. അന്ന് തെയ്യം എന്ന കലാരൂപത്തെക്കുറിച്ചോ അതിന്റെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും അറിവുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാലും ചെണ്ടപ്പുറത്ത് കോലിടുന്നിടത്തൊക്കെ വീട്ടിൽ ബഹളം വച്ച് പോകുമായിരുന്നു. കൂടെ ജ്യേഷ്ഠാനുജന്മാരും സുഹൃത്തുക്കളുമൊക്കെയുണ്ടാകും. തെയ്യം പുറപ്പെടുന്നതിനു മുന്പ് തന്നെ തെയ്യം കലാകാരൻ ഇരിക്കുന്നിടത്ത് ചെന്ന് സ്ഥാനം പിടിക്കും. അവർ മുഖത്തെഴുതുന്നതും ആടയാഭരണങ്ങൾ ഒരുക്കുന്നതുമെല്ലാം നോക്കി വാ പൊളിച്ചിരിക്കും. പിന്നെ, തെയ്യം പുറപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞാൽ അതിന്റെ പുറകെ നടന്ന് അതിന്റെ ഓരോ ചലനങ്ങളും അവർ ഉരുവിടുന്ന തോറ്റങ്ങളും സസൂക്ഷ്മം നിരീക്ഷിക്കുമായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തറവാട്ടിലും തെയ്യം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. ബാലി, വിഷ്ണുമൂർത്തി എന്നീ രണ്ടു തെയ്യങ്ങൾ അവിടെ കെട്ടി ആടാറുണ്ടായിരുന്നു. മെയ്മാസത്തിൽ തറവാട്ടിലെ തെയ്യം കഴിഞ്ഞാലും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് തെയ്യം വിട്ടുപോകില്ല മധ്യവേനലവധിക്ക് പലതരം കളികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ തെയ്യവും കളിച്ചു നോക്കി
ആരുടെയോ മനസ്സിൽ ഉദിച്ച ആശയം. കയ്യിൽ കിട്ടിയ സാധനങ്ങളും കണ്ട് മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞ ഓർമ്മകളും വച്ച് കിരീടവും ആടയാഭരണങ്ങളും കരിയും കുങ്കുമപ്പൂവും ഉപയോഗിച്ച് മുഖത്ത് എഴുത്തും ഒക്കെയുണ്ടാക്കി കൂട്ടത്തിലെ രണ്ടുപേർ തെയ്യക്കോലങ്ങളും ബാക്കിയുള്ളവർ പരികർമ്മിയും വാദ്യമേളക്കാരും കാണികളുമായി ഞങ്ങൾ തെയ്യം കളിച്ചു. അന്ന് മുതിർന്നവർ ഇങ്ങനെ കുട്ടിക്കളി കളിക്കാനുള്ളതല്ല തെയ്യമെന്നും തെയ്യം വന്ന് ശരീരത്തിൽ കൂടുമെന്നും പറഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ വിലക്കിയിരുന്നു. അന്ന് അവരുടെ വാക്കുകൾ ഞങ്ങൾ കൂട്ടാക്കിയിരുന്നില്ല.
വീണ്ടും മെയ്മാസം വന്നു. തറവാട്ടിലെ തെയ്യവും അടുത്തു. കൂടെ നിറമുള്ള കുറേ ഓർമ്മകളും. ഇനി തിരിച്ചു കിട്ടുമോ ആ ബാല്യകാലം ?